دیگر برای نمره چهل اشک نمیریزم صنف نهممکتب در لیسه سپینکلی بودم.روزهای دشوار را سپری مینمودم.تنها هزاره تباری،بودم که در یک صنف چهل نفری در کنارِ سایر برادرانِ از تبارهای،تاجیک و پشتون درس میخواندم.تنها و کوچکترین شاکرد یک صنف بزرگ بودم.آرام،خیلی هم درسخوان و در عین حال بسیار با نظافت بودم.آموزگارانم من را بابتِ این خصوصیاتم دوست داشت.هرروز تلاش میکردم که در صنف فعالترین عضو باشم.دریافت نمرات بلند،با ستایشنامه از طرفِ سطح رهبری مکتب برایم خیلی ارزشمند بود.اما این گونه که ساده فکر میکردم نبود.آموزگارِ مضمون بیالوژیم با موهای د

نگارندهَ :ظريف صفا بختيارى ١١_به ياد داشته باشيم كه فسبوك مكان أمن براى ما نيست.نوشته ها،خاطرات و نگاره هاى مان گاهى ميتواند باعثِ از دست دادن جان ما شود.١٢_به ياد داشته باشيم كه ظاهر و چهره زيبا افراد هرگز تأييد بر شخصيت حقيقى و زيبا افراد نميكند.خيلى ها زيبا رو اند اما شخصيت زيبا ندارند .١٣_به ياد داشته باشيم كه يك انسان بى سواد باشعور بهتر از يك انسان باسواد بى شعور است.١٤_به ياد داشته باشيم كه مبارزه فقط خلاصه به شعار دادن در خيابان هاى شهر نميشود،گاهى ميتوانيم در سكوت و مكان كوچك يك مبارز واقعى باشيم.١٥_به ياد داشته باشيم يك فعال مدنى واقعى جز جسار

زهرا تو را چگونه فراموش كنم.مرده ها دو باره زنده نميشوند.خيلى ها باور دارند گريستن به حق مرده ها آنها را ناراحت ميكند.اما من هر شب براى او مى گريم،اشك ها از گونه هايم جارى ميشوند.بي خود ميشوم.سرخى چشمانم،درد هايم را نمايان ميكند.وجودم ميلرزد.دست هايم بى حس ميشود و فكرم منجمد.چون من براى زنده شدنِ یک مرده هنوز هم منتظرم. بلى مرده ! همان كه امروز همه بابتش من را احمق خطاب ميكند و ديوانه؛اما نميدانند كه عشق او چقدر آدم را ديوانه ميكند.لبخندِ لبانش،زلفانِ ابراشيمى و چشمهاى آهو مانندش آدم را از خود بى خود ميكند.بلى شايد او مرده باشد.اما حس او هنوز در من زنده

یاددشتنامه برادرم پشتون،تاجیک،ازبیک و سایر اقوام که در جغرافیایی بنامِ افغانستان که از وکیلش گرفته تا عادیترین فردش؛ چگونگی سیاست را از کوچههای خاکالود شهر آموخته اند، سلام.من یک هزاره پسر هستم که در دوم اسد در دهمزنگ سه رفیقم را در نزدِ چشمانم از دست دادم، عده شان زخمی شدند و چندین شان با همان حس عدالت و آزادی سوختند.گریههایم سوژهی رسانههای داخلی و خارجی شد.احساسم مرد.حافظهام را از دست دادم.مرده متحرک شدم و توانِ ایستادن را از دست دادم.سه شب میشود خواب ندارم و دلم از غذا گرفته شده است. هر زمانِ که پاره تن رفیق شهیدم را به یاد میآور

من برای دخترم نامه نوشتم؛ شما هم بنوسید دخترم خرسندم که تو را دارم؛ اسمت را اسمِ معشوقهام انتخاب کردم. فراموش نکن که این اسم برایم خیلی باارزش و زیباست. فراموش نکن که پدرت با چه خوندل تو را دارد بزرگ میکند. میخواهد تو بانوِ زیباتر از دیگران از بعدُ شخصیت و منزلت انسانی باشی و دیگران در مقابلت زانو بزنند و برای بوسیدن دستهای سپیدت خیابان های شهر را دیوانگینمایند. دخترم! بگذار امشب برایت نامهی بنویسم،تا با هر بار خواندنش حس بزرگی و متفاوتبودن نسبت به جمعیت نامطلوب در وجودت زنده شود. بلی تو متفاوتتر از دیگران هستی، تو هرگز نمیتوانی م

مجبورم برای بقا مان از همدیگر جدا باشیم. بقا مان در جدای ماست گرنه گمره خواهیم بود و این را خود و خودم میدانیم که راه مان اشتباه رفت و هدف مان نامقدس ترین هدف تا این دم روزگار برای هر دو ما بود. فقط میخواهم آنقدر قدرتمند بشوی که هرگز در مقابل ولگرد های مانند من ولگردِ خود گُم شده زانو نزده و با اقبال و جانس بلندت مبارزهِ برای خود شناسی و ماهیت شناسی ات را برنامه ریزی نمایی. تا من روحاً از خداوندگار عشق حضرت خداوند بابتِ این همه سپاسگزاری کنم. موفق بمان کوچلو!